Traversée des Dômes de Miage

We verdiepen ons in kaarten, blogs en de route op Outdoor Active. De arête, de graat, verbindt zes toppen en is 3 kilometer lang, met zeer gevarieerd terrein. Voor deze alpiene tocht willen we er een derde persoon bij. Dat is net iets handiger in de technische stukken die we zullen tegenkomen. Toevallig is een goede vriend van mij, Philip, uit Guatemala, net in Chamonix aangekomen. Eén telefoontje, een kop koffie op een terras, kort overleg met zijn vriendin en hij is aan boord. Omdat hij van ver komt, huren we snel nog wat klimspullen voor hem. We checken ons materiaal en nog één keer bestuderen we de route, want als ik één ding geleerd heb, is het dat een goede voorbereiding een tocht kan maken of breken. Die nacht droom ik over onze beklimming.

Dag 1: Naar Refuge des Conscrits

Zondagmorgen zet Philips vriendin ons af bij het startpunt in La Gruvaz. Zo hoeven we het eerste stuk niet over saai asfalt te wandelen. Dan begint de tocht. Het eerste deel is een klim van 800 meter door het bos. Hoewel we flink stijgen kan er nog gepraat worden en dus voeren Anne en Philip de eerste goede gesprekken en leren elkaar wat beter kennen. Vlak voordat de zon van achter de bergen tevoorschijn komt zien we de eerste hut, Refuge de Tré-la-Tête. We ploffen bezweet neer in het gras. Hoewel het nog vroeg is, is het al aardig warm. Met fantastisch uitzicht over Les Contamines-Montjoie eten we veel te vroeg onze lunch – stokbrood met brie en salami – op in het gras. Het gaat erin als koek. Daarna volgt het tweede deel van de klim: 4,5 kilometer en nog eens 600 meter omhoog naar Refuge des Conscrits (2614 meter). We nemen het panoramische pad langs de gletsjer, dat met blauwe stippen gemarkeerd is. Deze route is veel veiliger dan de oude gletsjerroute, die door spleten en steenslag riskant is geworden en om die reden wordt afgeraden. Onderweg steken we een lange hangbrug over, klimmen we langs vaste touwen en kabels en genieten we van het uitzicht op de gletsjer. Het is een afwisselende route en erg mooi. We komen niet veel mensen tegen en ik vraag me af waarom. Zou het door de warmte komen of doet de beste berg ten onrechte onder voor de Mont Blanc? Ik gok het laatste.

Na zes uur en 1400 hoogtemeters bereiken we de eerste hut, waar we vandaag overnachten. Refuge des Conscrits is modern, comfortabel en heeft een terras met uitzicht op de gletsjer. Na aankomst nemen we een uurtje pauze, springen Anne en ik tegelijk onder de koude douche en vallen we allebei als een blok in slaap. Ik word rond vier uur wakker door mijn wekker en maak Anne ook wakker voor onze middagactiviteit: touwtechnieken oefenen met Philip. We oefenen tot aan het avondeten, nemen het plan voor morgenvroeg nogmaals door en doen een laatste materiaalcheck. Het diner is eenvoudig, maar voedzaam: soep, couscous en fruit. Ik eet meer dan ik wil, want morgen wordt een zware dag. In de eetzaal zijn slechts twee andere groepjes klimmers en ik vraag aan de huttenwaard waarom er met zulk mooi weer zo weinig mensen in de hut zijn. Ze bevestigt mijn vermoeden en vertelt dat iedereen naar de Mont Blanc gaat en dat deze berg vaak wordt vergeten. We maken onze avond niet te lang en kruipen net na zonsondergang in bed. Morgen is de grote dag.

Dag 2: Zes toppen op één graat

Om drie uur ’s nachts rinkelt de wekker. Ik hoor andere klimmers ook rommelen en zachtjes opstaan. Persoonlijk vind ik dit het allerleukste moment van de dag: in het donker opstaan met buiten miljoenen sterren en een volle maan aan de hemel. Het voelt bijzonder om van start te gaan terwijl de rest van de wereld nog slaapt – alsof je stiekem voorloopt op de tijd. Het simpele ontbijt gaat er net in en na het tandenpoetsen trekken we onze klimgordels alvast aan, zodat we al wat gewicht uit onze tas hebben.

We starten precies om vier uur, met hoofdlampen, maar nog zonder touw of stijgijzers. Het eerste uur is vergelijkbaar met het pad van gisteren. Toch vallen de eerste meters omhoogwandelen me zwaar. Na een uur realiseer ik me pas dat we al boven de 3000 meter zitten. De hoogte maakt mijn maag wat onrustig, maar het uitzicht verzacht alles. Verderop zien we in het maanlicht de eerste top van de zes: de Aiguille de la Bérangère (3425 meter). Daarachter ligt de sneeuwgraat van de Dômes de Miage op ons te wachten. Ik vergeet mijn misselijkheid en geniet van het volgende uur klimmen naar de Aiguille de la Bérangère. Als het lichter begint te worden voel ik me stukken beter.

Na de eerste top doen we onze stijgijzers aan en binden we onszelf in aan het touw: Philip gaat voorop bij het klimmen, ik bij het dalen en Anne blijft steeds in het midden. Op de graat passeren we nog vijf toppen genaamd Dôme 3670, Dôme 3666, Dôme 3633, Dôme 3673 en Dôme 3672. Niet hele originele namen voor zulke mooie toppen, maar het uitzicht is echt fenomenaal. De graat is soms maar één voet breed, met steile afgronden aan beide kanten. Net zoals op de foto boven onze keukentafel. We klimmen verticale stukken, zekeren elkaar, eten onderweg repen en chocolade. Lunchen zit er niet in, de graat is te steil om lang stil te staan. We proberen bovendien efficiënt te zijn met onze tijd, omdat de zon de sneeuw met het uur zachter maakt. Niet ideaal voor het oversteken van de sneeuwgraat. Het klimmen over de graat gaat langzaam, maar dat maakt ons niet uit. De condities zijn goed en de lucht boven ons is strakblauw.

Op tweederde van de route abseilen we zo’n 20 meter. De abseil staat duidelijk aangegeven op Outdoor Active, maar de eerste keer lopen we er straal voorbij. Het anker zit dicht bij een steenmannetje en is wat lastiger te vinden. Omdat ik als eerste ga, ben ik degene die naar een veiliger stuk in de rotsen moet klimmen en mezelf moet loshalen van het touw zodat Anne en Philip ook naar beneden kunnen komen. Ik klik mijn zelfzekering aan een anker aan een rots in de schaduw. Doordat ik aan het opletten ben dat er geen losliggende stenen op mijn hoofd vallen, vergeet ik dat ik in de schaduw zit en het eigenlijk best koud is. Als Philip als laatste aankomt bibber ik van de kou en zegt hij: ‘Kom, we gaan weer terug naar de zon.’ Volgende keer zal ik gelijk mijn vest aandoen, voordat ik naar beneden abseil. Philip is een diehard, niet kapot te krijgen. Hij zegt dat het goed is als dingen wat zwaarder zijn en lacht om mijn gebibber. Ik ben het met hem eens. Levendiger dan dit kan ik me gewoon niet voelen.